بر اساس این گزارش، همزمان با حملات وحشیانه ائتلاف آمریکایی-اسرائیلی به مراکز تاریخی ایران از جمله کاخ گلستان (میراث جهانی یونسکو) و میدان نقش جهان اصفهان، نمایشگاهی از ۱۵۰ اثر باستانی و نفیس ایرانی در شهر «خوخخوت» در مغولستان داخلی چین اخیراً به کار خود پایان داد.
«دونگ بیبینگ»، متصدی این نمایشگاه در گفتوگو با سیانان از «دلشکستگی» خود با دیدن تصاویر تخریب آثار تاریخی ایران سخن گفت و افزود: «جنگ در من نوعی حس غریزی محافظت ایجاد کرد. حالا که این آثار در برابر چشمان من هستند، تمام تلاشم را میکنم تا از آنها محافظت کنم.»
این نمایشگاه که به دلیل استقبال بینظیر شهروندان چینی تا ماه آوریل تمدید شد، قرار است به زودی در پنجمین شهر چین نیز به نمایش درآید.
این در حالی است که طبق گزارش وزارت میراث فرهنگی ایران، بیش از ۱۳۰ بنای تاریخی در شش هفته نخست جنگ تحمیلی علیه ایران آسیب دیده یا کاملاً تخریب شدهاند. آمارهای دیگر از نهادهای بینالمللی حتی از آسیب به ۱۶۰ اثر حکایت دارد و یونسکو نیز در برابر این جنایت فرهنگی سکوت اختیار کرده است.
همچنین سیانان از افزایش ناگهانی فروش کتابهای مرتبط با ایران در چین بعد از این جنگ خبر داده است. یکی از کتابفروشان زنجیرهای «پیج وان» در پکن با اذعان به اینکه «پیشتر کتابهای مربوط به ایران خریدار نداشت»، از رشد چشمگیر تقاضا از زمان آغاز جنگ در اواخر فوریه خبر داد.
این استقبال تنها محدود به آثار مکتوب نیست. «کارن یان»، یک کارمند ۳۰ ساله در پکن، تماشای مستندهای ایران باستان را به یکی از سرگرمیهای روزانه خود تبدیل کرده و زیبایی معماری ایرانی را «تسکینبخش» توصیف کرده است.
در تحلیل دلایل این موج ایراندوستی در چین، سیانان به سراغ نخبگان شهری رفته است. «اکو ژائو»، مشاور ۳۴ ساله اهل سوژو، این همبستگی را نه فقط فرهنگی بلکه سیاسی میداند. وی میگوید: «ما و ایرانیها در یک موضوع مشترک هستیم: بنیاد تمدنی کهن و تاریخ مشترکی از ظلم و تهاجم. در تمام ابعاد تبلیغاتی و رسانهای خود، آمریکا را دشمن اصلی خود میدانیم، درست مانند ایران.»
نظر شما